Złota Gotówka Najlepsze ceny w skupie złota

Zawartość metali szlachetnych w stopach badana jest poprzez analityczne metody zgodne z normami ISO, które wymagają wskazania liczby wykonywanych analiz w przypadku dużych partii wyrobów.

Najłatwiejszym i „domowym”, a zatem mało dokładnym sposobem sprawdzenia złota jest użycie stężonego kwasu azotowego. Pod jego działaniem złoto o próbie 14 karat i więcej nie zmienia się, a o próbie niższej – powstają odbarwienia i bąbelki gazu.

Poniżej przedstawiamy przykładowe metody specjalistyczne stosowane do badania metalii szlachetnych. Należy pamiętać, że konwencja i prawo probiercze nie dopuszcza tolerancji ujemnej.

Stopy złota – analiza kupelacyjna (metoda termiczna)

Stosowana jest wówczas, gdy nie można podjąć decyzji o próbie, stosując metodę przybliżoną. Metoda kupelacyjna (ang. fire assay) polega na rozkładzie próbki w celu wyodrębnienia z niej metali szlachetnych. Minusem tej metody jest całkowicie zniszczenie próbki, ale niewątpliwą zaletą – precyzyjność. Proces składa się z wyodrębnienia próbki (ok. 250 miligramów), jej dokładnego zważenia, zawinięcia w ołowianą folię z domieszką srebra, a następnie topienia w temperaturze 1100ºC w celu oddzielenia zawartości stopu. Następnie ponownie waży się złoto czyste.

Inne metody to: spektometria ICP (Inductively Coupled Plasma), metoda naświetlania fluorescencyjnego (X-ray fluorescencje).

Stopy srebra – metoda miareczkowania potencjometrycznego

Metody potencjometryczne wykorzystują zależność między stężeniem oznaczanego jonu w roztworze a potencjałem elektrycznym odpowiedniej elektrody. Konkretniej: polegają na pomiarze siły elektromotorycznej (SEM) ogniwa złożonego z dwóch elektrod zanurzonych w roztworze. Miareczkowanie potencjometryczne polega na mierzeniu różnicy potencjałów między elektrodą wskaźnikową i elektrodą porównawczą po dodaniu każdej porcji odczynnika miareczkującego.

Stopy platyny – metoda absorpcji atomowej

Podstawą metody absorpcyjnej spektrometrii atomowej jest prawo promieniowania Kirchhoffa, zgodnie z którym pierwiastek absorbuje promieniowanie o takiej długości fali, jaką emituje w stanie wzbudzonym. Metoda polega na zmierzeniu ilości światła zaabsorbowanego przy danej długości fali w czasie przejścia promieniowania przez chmurę atomów. Użycie odpowiedniego źródła światła oraz prawidłowy wybór długości fali pozwala na selektywne oznaczanie zawartości danego pierwiastka w obecności atomów innych pierwiastków.

Inne metody to: metoda grawimetryczna, metoda ICP.

Metody pomocnicze, czyli na przykład metoda przybliżona na kamieniu probierczym i metoda fluorescencji rentgenowskiej, są dopuszczone jedynie do zbadania jednorodności stopu i wyboru reprezentatywnej próbki do analizy. Metoda kamienia probierczego polega na tarciu badanego przedmiotu o kamień i porównaniu uzyskanej ścieżki ze ścieżką, w której znana jest zawartość szlachetnego metalu. Obie ścieżki traktuje się specjalnymi chemikaliami, a różnice kolorystyki zdradzają rozbieżności w ilości kruszcu. Dokładność metody wynosi około 2 procent, czyli stosunkowo mało.

Polecamy angielską stronę World Gold Council www.gold.org, gdzie można znaleźć przykłady specjalistycznych metod rozpoznawania prób kruszcu.